Tersinden başlayan bir hayatın son sözleriydi belki de yazdıklarım. Sondan başlayan bir yazının elbet bitmek üzere olur mürekkebi de kaleminin, ama zaman geçer bir film parodisinin tersine sarılımı gibi doluluğa ulaşır kalemdeki mürekkep…

Gönül denilen iki telli çalgının hep bam teline vurur mızrap ve sondan başa akar zaman öyle ki başlangıçtaki sona ulaşır ölümsüz mektuplar…

Kalem son selamını verir ve üç noktalık bir zaman birimine sığdırır yaşanılası onca öyküyü.

Belkide ölümsüz tabuları yıkmak namına başlamıştır tersinden gelen mektuplar. Her düz yazıda, her şiirde ölümsüzleşen aşkı öldürmektir niyetim ya da hiç doğmamasını sağlamak olsa gerek tersinden gelen mektuplar…

Nihayetinde başa ulaştı yazdığım bütün terslikler. Ben ulaştım, aşk ulaştı en başından başladık yaşamaya.

Eldemidir acaba yeniden aşkın doğmamasını sağlamak, başa sararak yeniden kurguladığım gönül filminde yeniden yapılandırdığım yaşam kalelerinin yerle bir olmasını engellemeye yetecekmi çabalayışlarım.

İşte koskoca bir soru işareti beynimin göbek taşında. Yaşananları sildiğim karalama defterinin tertemiz sayfasına aynı cümlelerimi yazacağım yeniden. Yeniden başladığım hayat kavramında daha tecrübeliyim derken yine çelme takan bir Leyla olacakmı ayaklarıma…

Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak derken düşermiyim korkusu Yusuf misali kuyulara, mecnuni ifadelerle bir bedevi timsali düşermiyim çöllere… En azından akıllandığım kesin, boyumdan büyük kelimeleri çıkardım kelamımdan, aşk ta neymiş ya da yanılmam asla demiyor, diyemiyorum…

Aşk sözcüğü daha bi somutlaştı beynimin mantık iradesinde, yaşıyorum o halde aşk gerçek ve kimbilir düşerim belki ansızın bir Leyla’nın tutanaksız göz çemberine…

Ne garip hallerdeyim aslında değil mi?
Doğmasına engel olmaya çalıştığım aşk logaritmasını aklımla gönlüm arasındaki tezat ilişkide nükleer bombardıman oluyor aşkın çilekeş öyküsünde.

Tartışmasız an itibariyle döndüm ben aslında en başa. Kendim yazdım, kendim oynadım ve en sonunda başa sardım oynadığım gönül sinemasındaki hengameli kareleri. Bundan sonra oynayacağım oyunlarda başa dönmek istemiyorum. Üç dakikalık bir kısa filmi geriye sarmak üç yıl alıyor ömrümden bu arada zamanda gidiyor kendi bildiğince…

Geriye kalan birtek selam vermek kaldı yeni başladığım hayata nasılsa devamı gelir mantığıyla aslında akla ve mentığa tamamen zıt kavramların başlangıcından yeniden başlıyorum kalan zamanımın bir noktasından…

Esselam yeni yaşantım…
Esselam yeni aşkım…
Esselam yeni doğmuş umutlarım… Esselam…
Nasılsın?

Ya da izle ve gör nasıl tersine çevirdiğimi dünyamı. Senden bana arta kalan hasret değilmiydi yoksa ölüm değilmiydi hasretten bile hoş gelen…

Benim sana gümüş bir kafeste sunduğum aşk değilmiydi, nasıl bu kadar değiştik dersin, biz mi değiştik aşkımızın vadesi mi doldu. Aşk bizim değersiz tenlerimiz kadar mı ölümlüydü, yoksa biz öldükte aşkın sayesinde bunca yaşananlar…

Sessiz bir ilkbaharın kuş cıvıltılarını dinlemek kadar güzeldi yaşamak oysa gelmeyeceğini bilerek beklemek ufak bir umutta olsa o umuda sarılıp uyuyabilmek… Seslerimiz buluştuğunda bile bir volkan kopardı yüreklerimizde ama şimdi bir yüreğim varmı onu bile bilmiyorum…

Ben ıssız çöllerin mecnuni aşığı, sen erişilmezim Leyla’mdın gelmesen de seni bekleyebilmek, bir açın bir lokma ekmeğe sarıldığı gibi umuda sarılabilmek bile güzeldi.

Şimdi ben zamanı tersinden yaşayan bir divane, sen zaman mezarlığına gömdüğüm ilk sevdasın.

Biçare olduğum kadar nasevda artık yüreğim, beni bana unutturan yüreğim…

İyisin zamansız sevgilim iyisin…

Vesselam…

Artık susuyorum senli sensiz her günüme kalemim mah sunileşti onca zamandır gönlüm firari kim bilir hangi zamanda ya geleceği yazdı ya da geçmişte kaldı sonsuzluk mekânında…

Sevdalar son buldu gönlümün volkanında yandı söndü belki de öldü, kesin olan bir şey varsa zamanımı parçalara böldü. Ölümün rengini beyazlara boyadı yaşantı yelkenlerim siyahı buldu.

Bir uçurumun kenarıydı, ölüm gözlerimden düştü, düşlerim hayallerime düştü. Tek kaldım yalnızlığa bile inat. Yalnızlık ağladı hasretimden herkesi buldu da beni göremedi saflarında.

Bir başlangıcın sonlarına doğruydu her şey kötüleşmişti sonra başa döndü dünya. Son buldu tüm efsunu aşkımın. Yazdığım onca söze rağmen di yaşantımdaki sorgular. Ya ölüme rağmendi yaşananlar ya da yaşamaya rağmendi.

Sonucunda bir ölüm başlangıcında bir ölüm.

Madem yaşıyoruz hayatı tersine o halde yaşansın aşkım tersine. Ayrılıktan sonra her gün bir buluşma ve her gün ilk defa tanışıyormuşçasına heyecanla çarpsın kalbim.

Ve dursun aşkımın zirveye ulaştığı anda zamanım.

Umarım onca zorluğa rağmen yaşamaya devam eder bütün terslikler…

Nasılsın dünya?
Es-Selam’ı aleyküm…

Sen…
Ve belkide ben.
Sustu kalbimiz.
Susuşlarımız,yani biz.
Serseri bir rüyada asılı kaldı
Gözlerinde yosun tutan aşkı bırak.
Yeter ki…
Ezel ve ebed çekme üstümden acını

Aşk yada rüzgar
Bütün kelimelerin ortak anlamı
Belkide yine biz/Yusuf’u tanıyan,dipsiz kuyuların hükümdarı
….
Leyla’nın günahını alır üstüne,kalemimden düşen kor
Esmer gecenin koynunda,hüzünleri yağmalarım gözlerden.
İnan…
Kimse hak etmedi benim kadar,
Bileylenmiş satırlardan dökülen kahırları

İsyanım boşa değil/…de bana
Kim bakar üstümüzde yamalı duran aşka?
Kim diker Nil’e Asiye’nin yüzünü?
Elleri kanamadan,
Tufan artığı bir çift üveyiği kim tutar?

İşte bu yüzden,
Yalın ayak koştuk ebrehe’nin peşinden
İşte bu yüzden,ebabil’e denk gelen yüreğimiz
Mürekkeptendi kıyısında durduğumuz deniz
….
Kapatınca gözlerini kelebekler
Günaha bulandı dünya
Kirlenmiş ruhuyla,bütün Mecnun’ları aldattı Leyla
Dudağındaki gülüşü,kimbilir hangi düşten peydahladı
Destan olursa eğer,
Erir sandı bütün korkuları,telaşları
Sabah olmadan efsuna boyadı kaldırımları
Gecenin karanlığına sığındı,aşktan yoksun şarkılar
….
Bu şiirde yok demiştim,
Ölümün tutkulu sesi.
Ama işte/tam burda
En anlamsız durakta,masalları unutup
Dibine kadar yenilmiş tırnaklarımı,
Vaktinden önce ak düşmüş saçlarımı toprağa salmalıyım.

Büyüdüm…
Susmalıyım.

Ama yinede bir uçurtma yap sen,benim için.
Bilyelerini birktir kadife kesesinde.
Belki birgün/birgün belki…

Şimdi daha iyi anlıyorum
Çarkın dönmesini sağlamak içinmiş bu feleksiz işler
Elmanın bolluğundan geçilmeyen masallar
Hep bu yüzden varmış
Üç elma düşmüş ya gökyüzünden
Biri onlara, öbürü onlara, diğeri de onlara
Pay etmek racona ters
Hem elma kabuklu olur mu?
Kamusal oyuna içini göstermeyen
Kabuklu elma ile katılamazsınız
Açıyorum,açıyorum, açççt…
Bir de yiyorsunuz yani
Pes ki ne pes
Yıllanmışsınız gülüm siz
İltifat değil sırıtmayın hemen
Siz şarap değilsiniz, yıllandıkça küfleniyorsunuz
Hem bu şarap denen meretten çok iyi anlarım
İliklerime işlemiş benim
İşte bir tek tadını bilmiyorum
Ama canım o kadar kusur kadı kızında da bulunur dimi ya

Ve içimde bir Ankara Sokağı kâbusu
Dörtyüz küsür (ı)spartalı ile olaya el koyuyorum

Yüz küsür koyun saydıktan sonra uykum geliyor
Gökten üç elma düşüyor yanıma
Demokrasiyi kurtaran ordu benim elmalara da göz dikiyor
Ödüm patlıyor sıçrıyor duvara
Varsın olsun demokrasi geliyor ya odama ne gam

Sonradan öğreniyorum,
İki elmanın gözlerini bağlayıp soymuşlar ve fotoğraflarını çekmişler
Diğer bahtsız ise hayli kırmızı olduğundan
Elma ağacında sallandırıp dişe dizmişler

Uyanıyoruz oyun vakti yani ayakta uyku dedikleri
Ve bir haksızlık salıncaktan itleniyor ve düşürülüyorum
Ama neden bu ayağa kalkarken düşmeler
Biraz daha düşürülürsem çatışma çıkarırım
Bilmiyoruz ama neden kavga pişirip nefret kusuyoruz
Aman neyimize memleketi biz mi kurtaracağız sanki
Ver sam amca ordan bol elmalı bir masal

Başınıza dikkat edin elmalar geliyor
Sen Hüsnü açma ağzını öyle gergedan gibi
Yüksekten f-16 larla bırakılıyor bunlar
Buzhane, vaşington bunlar gel abla gel
Vaşington bir iki, bir iki
Oğlum çek ordan bir film senaryosu bol patlamalı olsun
Ablam yolcuymuş çabuk leyn
dan dan dan

Bir çözüm, cidden:
Hadi orta parmak ile şahadet parmağınızı
(şey pardon çok üzgün ve müteessirim)
İşaret parmağınızı diyecektim. Malum ‘ş’ ler benziyor
Hıh evet onları küs yapın
Şimdi ayırın bakalım
İşte budur, barıştık değil mi. Mutlu yıllar bize

-Zerzavat abi
-Söyle
-Hakkı’yla Veli barış-tılar
-Hadi ya şimdi savaş-mılar?

Hayda Küt elde var 3,5 ‘tan 4

Yer ve kişiler
Tamamen kendi mahalle yaşantımdan ve günlük olaylardan alıntılamış bulunduğum bu denemeyi bakkal amcamız Zerzevat abi ile çakkal amcamız Ökkeş’e armağan etmek istiyorum. Anlayışla karşılayacağınızı düşünüyorum…

(bir)

boşalsın ‘ar’ıma neonların kiri
vardır elbet murdar ayakların basmadık bir yeri
vardır mutlak her dilde beni karşılayan bâkir türküler
ki;en yakın en uzakken bazan
bazan akranımız olsa da heyecan
kendini yoğunlaştırıpta dert dinleyemeyen
dahi tükenir tüketmekten

ne çok denedim sübyan mecazlar
kırılırdı da zihnimin cemekanları /şeffaf/
cam suretlerden fosseptiklere dökülürken keder
apansız ufalan ırgat kefenleri sürtünerek lavlara
beti benzi atardı da kentin
sanırsın veremli,nahoştur nefesi
imtizamsız evlerin o çok sesli ışıkları
niceydi…niceydi gizli bir merakın fısıldanışı…

(iki)

kendi tabutuna çakılı paslı bir çivi babamın gözleri
yüzünde kendine sakladığı hep o kırılış sesi
uçurduğu kuşların gölgesi vurmuyor ama şakağına
ve elbette bilinmiyor sağırlığın getirisi
ne kaldı ki elinde sanki vakardan başka
kodurmadı eşiğine kodurmadı sürtünen ayak
sordurmadı ‘ne diye bu etten duvar’
talana açık değildi yalnızllık
ki;ufalanıp dağıtılsın ulûfe

ıslak kafayla düştü yollara
melâl denizlere uğrayıp çölleşen dudaklarıyla
daldırdı kırbasını
ama yatıştırmadı asabi rüzgârlar hararetini
diken gibiydi tekâmül
diken gibiydi diken
ne ki serpildikçe battı.

müdahanesiz bir müdafaa bu,yok hasılası
encamı:illete düşüş /patırtısız/
kırmızı ağız,porselen diş,sağlıklı yüz
öğrendim;yaşıyor olmanın ne nankör kanıtı…

(üç)

nicedir tanışık bir kabuk dizkapağımda
biz onunla hep dipdibe,dizdize
geçmez yaramdır övüncümü artırır
çocukluğa dairdir büyüdüğümü hatırlatır

annemin sabahlığından güneşin damladığı vakit
ki;aylardan temmuz
ben oğuşturup gözlerimi ataletle
avazıma yurtlanan kelimeleri kurcalıyordum
şimdi dönüpte hep…hep…hep
baktığımda geriye geriye
o grili çocuğun yankıları düşer peşime
uzaklara fırlatılmış ömrün hesabı sorulurmu acep
mezarında ergen olan birine?

beynimi emiyor oysa artık dalgalar
körpe sularda yoruldum
üfürülmüş dua olaydım da keşke,öylece kalsaydım
yüzüme ağarken bir çocuk

nere varsam silinmez yafta
kara kapkara bir lehçe
üzerime çullanan yabancılık duygusu
şekilsiz bir dişilim,kapanıp içime kanayorum toprağıma
ne ki;artık inanasım da gelmiyor
cinnet nöbetlerindeki bencil haklılığa.

(dört)

ne kuşlar ne kelebekler,uçanları sevemedim
ellerin ceplerindeyken bile dengeli yürümek
asıl hüner bu olsa derdim
lâkin bir boynu büküklüktür işte,yine de bende
ardında kalakaldığım herşeye

kavilleşmiş iki sözüz biz kuru bir yaprakla
yaprak dediysem küçümsenmeye:
gönle bahar muştusudur
o düşmemeye yeminli
ben ise düştüğümde kalkmaya…

herkes bilir yadsınmaz yüklü kadının gücü
bilir anne çocuğunun bir sonraki adımını
bilir de önce atlar uçuruma
işte öyle incecik seziş,hünerli
böyle kırılganlaştıran dizlerimizi…

vâkî değildir bilirim
kumdan dizelerin dize getirdiği pusatları
bu yüzden diyorum,çünkü diyorum,hep çünkü hep
dipnotsuz yapamam ben
fersiz ellerimde onca yük
sanılmasın merakım geçer açınca bir gül
beni besleyen meraktır,bahanedir o gül..

ve
çatıyı döven sinsi yalnızlık
gide gide varılan menzil
ilk orucun iftarı
eteğimdeki beyaz gelincik
sütten ilk kesiliş
ilk günahın korkulu sancısı
bütün bunları ansımak
akla gelirmiydi ki?
herkes gibi herkesle
herkesleşmeden ama
yaşamak gümrah
başladığı yerde biten aydınlık
ne tuhaf…ne tuhaf…
sanırsın ellerin hiç büyümeyecek.

hadi ya da sen kısaca bir şiir de, yazım yanlışların olayım-ki;
görmedim uzun cümlelerime dokunaklı bir gözyaşı
hadi, sahibini arayan bir karayım, sakallarım isti-hare
kinaye bulaşsın -şiirlerinim ki acı besteledim sesime-

toprak kavruk, gök bulanık, sesime ses düşse
inanırdım elediğim kahrı caniydim hâlbuki
karanlık düşün/ce şehre ellerim yaralıyken
çiçek talanlarından kurtarılmış şarkılar yedi dilim
dilime düş/tü saçların sandım doğunun dağları
dilime mevzilenmiş beladır.

t.

ruhumun solunumuna bir çakmak, ver ki mum olayım pervane
ey harından nefes gördüğüm kâr, sana koştum, yılların krizinde
bir ertesi bulaştı kanımın şehvetine, anladım ki suiistimalim
koşarken ıslak yollarına, değmemiş gözlerine delinmişim.

bir büyü kaçtım, sökük dikti ellerim karanlık
limelenirken sayfa araları, gülkurusu ezber
bozdu düzenimi ihtilal.

sana bu yüzden demeyeceğim
bu süreçte belirt rengini.

isimler sözlüğünde isimler
karanlığa çıkar sanrı kalır düşler.

yeşile söz
söze hasret kalır.

tt.

demler kekre tadında sigara
acı tadın feryadına tuz indir dilime.

incir ve zeytin.
dilim ikrar sevinç sesinde
yemin…
yemin olsun aşka.

ttt.

dinle kalbimin ağrısı yakamoz
sus kalır.

bilal can

Ben bir umudu bekler gibi
Saatler boyu serseri
Bir bilet bile alamadım
Gurbet âşığı benim adım
Kıyamadım yalnızlığıma
İstanbul’uma kıyamadım

Sokaklarına daldıktan sonra
Her şeyimi kaybettim, olsun
Ve bir iskelet gibi kalsam dahi
İnemem kucağından İstanbul’un
Beni koynuna alması yeter.

aşk der
yankı der
yan ki ölesin yasin aşkına

yasin aşkına yankı ol bana
tekrar et beni

leyla marankoz

Yıldızlara gün doğmuştu geceden. Karartılı kız ağlıyordu kaldırım başında. Başındaki beşâret güzeli pürsevdâ. Yarı uyanıktı kundaksız büyüyen bebek. Göğün taranmalıydı dolaşık saçı. Babayürek gerekti umudu örmek için. İçin içindi bu yüzden tellere takılan mevsim. Değişmez kuralların değişken çağında, bir cehâlet bırakmıyordu kimseciğe yerini. Kelebek renginde bir düş akıyordu hülyâya. Ekleniyordu bir kez daha kara toprağa bir isim. Adını ezberimde mahşer ettim, mezarda dirildiğimdin. Ürktü yaban âlem asmamıza. Asılmak bir yıldıza, ki tutuyordur ipini, düşmemek için arsızlığa/arza…

Serin söğüt ateşi, yanışıma alevlenme! Şu bayırı aşınca, semenderin zikri makam geçecek. Mevkisi olmadı hiçbir yanışın. Elleri cebinde olan hâralar yitiği, mevzilenmesin esmer güneşe. Bakamazsın, karışıktır mecmuası aşkın. Telli defterlerden kopardığın yüzünü, dikme teğelsiz astarlara. İstediğin kumaşsa, hasına gel matbuanın. Torpili kalem kırar kalp ayasında. Mecliste söz, sükûttur! Celseleri üst üste kapatıyorum. Selüs bir yazıdan hatt-ı aşk-ı bergüzâr. Haddi aşan bir yara… Sınırları zorladığından varmışsa kıyıya, “sınırını bil” diyedir. Bilyedir yuvarlanan yollarına masmavi. Haddim, yarayla bildirilendir!

Şol âgâh cenahtan oluşan masal; uyutma gecemi.
Giye giye koyulaşan pembe, hangi yaşa girse kara çıkıyor.
Denizler bitiyor diye üzülmesin hiç kimse.
Bir haber aldım: “Gördüm ki, parmaklarından çeşme gibi su akıyor!”

Elveda ey dürüst yanımda saklanan yalan… Seni âzad etti aşk. İnanmazsan, bu nice köleliktir, anlayamazsın! Anlamazsan, bir ân’ı yaşamaktan uzaksın. Ölümlerden dirilik beğen kendine, ey saklanan yılan! Hasretini hatırla mağara oyuğunda. Oyun bu dünya, hâcetinin soluğunda kodlanmış verâ. Kapatılan balkonlara konar mı güvercin? Anahtarı kaybolmuş kilit açar mı lâl heceyi? Koşu bandından oyulur mu sarsılan ümit? Sus ve düşün bilmeceyi. Kendinden kendini çıkaracaksın, güç için bir fırın aşkla mayalanmak gerek.

Soldan sağa düş yola. Kalp vâdisinde derin bir kuyu, kova ol gir sulara. Gözyaşın, cehennem itfaiyesi. Ellerin, on tane ip, bir halat gibi. Çek kendini gök tarlasına. Sarsıntılı ve titremeli bir susuşla anla ki, dersin ezel ‘evet’idir! Sevgili’ye verilen söz de sevgilidir. Çağırdığında, topraklarından sıyrılıp gelir ağaç. Meczup dağlardır selâm veren rahmetin kucağına. Bir yaprağın anlatacağı daldan uzundur. Bir harf saklar insanı onun mağarasına. Ne ki, tüm bulutlar toplansa örtemez açığımızı…

Âhir delilik vakti kırk öğün! Akledilen zamana söylenme boşuna. Karyesinden çıkan geri getirilemiyor. Sürmelediğin o sevdâ, yakıyor kibritten evini. Bir yerleşim başlıyor göçebe yalnızlığına. Oyuna alınmıyor ocağı yanmışın. Kara-bere aklanıyor akıl. Susuyor küçücük ağız, büyükçe ormanlara. Belenmiş şarkılara vuruyor başı. Sevdiğinin adı kök saldı sonsuzluğa, sonsuzluğa kök bıraktı adından. Her harf onunla alırken nefesini, kelime için lügât karıştırmak yeter mi? Yitiği, devlet koydu temeline. Varsın cihan, ziyan desin…

Ey mezarda dirildiğim!
Adını ezberimde mahşer ettim.

Fâtıma Zehrâ Merinos

Neden hep hüzün var mısralarda? Yerden göğe, ergenlikten bitmişliğe kadar, hüzün yüzlerde fotoğraf karelerinde… Hem sevilen, gitmesi de istenmeyen. Kalemin ucundan damlayan ya da damlamayan harflerde… Renk hep aynı: hüzün… Kâğıt: ağaçların döktüğü güzün… Günler sanki hep eylül. Doğunun çocuklarıyız, ondan mı, ellerimiz: Rengine boyanır toprağın. Hüznü bozmadan yaşayan tek biziz.

Şehirlileştik modernleştik makine ve metal her neyse cansız yığınlarla iç içe, canlı türlerinden gittikçe uzaklaşıp, Tanrısızlaşıp, unutup Tanrıyı yani, tokluktan sevgisizlikten taş kesilip kalplerimiz, korna siren sesleriyle, kanser ve cinsiyetsizliklerle
adımız insan kalıp kendimiz bir mutanda dönüşsek de
neden “edebiyat” hep çocuktan yana, rüzgârdan yana
neden edebiyatın şiirin denemenin konusu hâlâ yağmur
hep aşk ve bir çocuğun elleri ve gözyaşı
hep ayrılıklar / anne ve ölüm(semek)
severiz ölümüne, bir aralık bulup
yaşama saçmasından
belki de bir gökdelen inşaatının vincinde
(bilmem kaç metre yükseklikte)
irtibata geçeriz
namazla ikindi olarak

Ben atları severdim eskiden, at binmeyi değil atları… Ben şimdi otobüsleri trenleri daha hızlı seviyorum. Oldukça çabuk uzaklaştırıyor beni buradan oraya, bu araçlar. Atları yine seviyorum, ancak teorik olarak.

Şâirdir yazardır delidir velidir; bunlar hep aynı benzerliktedir. Biraz kaçmayı kurtulmayı sevmeli (türlü araçlarla), biraz insana sokulmalı son yüreklilikle, sonuna kadar sevgiyle. Şâirdir yazardır..biraz teorilerde gezinmeli, yani yaşarmış gibi yapıp ölmüş olmalıdır. Sevgilinin gözlerine bakarken aklı uzaklarda, dağınık, sebepsiz, işte başarı… Aynı terslikle, derli toplu olmalı eli kalem tutan kişi. Birinci cümleyi ikincinin üzerinden akıtabilmeli. Düzenli bir hayatı olan güzel yazar benim inancım. Bir eşi biraz çocukları olmalı, geçinip gitmeli mesela…

Biz biraz özgür dolaşmalıyız yeryüzünde, kimseye hesap vermeden, Allah’tan başka. Amerika sevilmez ama gezilir, böyle mi, kim bilir? Atlardır özgürlüğe kaçarlar, nasıl gem vurulur ağızlarına, otobüslerin en hızlısı şarampollere giden, çünkü bir anda öbür dünya…

Çağın kalem adamı kurallara uyma(ma)lı (mı?) Hiçbir noktanın sınırlayamadığı cümlelerin çağındayız. Biraz evvelki “olmalı-olmamalı” önermelerine gülüp geçmek.

Kalemi kâğıdın üzerine bırakırsın, cam açık, rüzgâr vardır. Ancak gerçek şu ki, kalemi bile uçuran bir rüzgâr vardır.

Karnı tok olan: Biraz da şiirbozan. Harfleri bırakıp harplere koşmaktır “yazısızlaşmak.” Bencillik yürekte lekedir.
Bu tramvay beni beklemeli, işime gitmeliyim.
Ya da bu tramvay hemen kalkmalı, işime geç kalıyorum.
Böyledir işte metropollerde yaşamak. (ben merkezli)
Yaşamak değil de aslında kent saçmalıklarına kendini kaptırmak.

Şehirde yaşa ama kendini kaptırma
Şiirde yaşa ama
…
…
Satranç var oynanır mı dama
El-fatiha

Yıllar geçiyor üzerimden. Yıllardan geçiyorum; yaralarım hâlâ açık. Bir ömrün ziyanında hiçbir hesap düşmüyor zihnime. Belki bu hazan, yapraklar yangına düştüklerinde gelirsin…

Üzerimde örümcek ağları… Ne çok bekledim seni… Budamaktan vazgeçtiğim kederlerim büyüdü, kapandı yol. Sevgili gönlün de görmüyor mu beni?

Bitti, diyor içimde yaşlı bir ses. Gizli-saklı tüm umutlarım deniz üstünde ölü balık… Dilimde ne varsa sana dair, cümlesiz, öznesiz… Gelmedin. Kızmadım sana. Adımların ağırdı sevgili. Hem en başında demişti/m, bu sevda “bitti”ydi.

Tuba Erdem

işte bu kapıdan

gelip geçtiğim, yıllarımı verdiğim, geriye boş kağıtları aldığım kapı

bir kapı işte, sadece bir kapı

alnıma kara çalan

dostluklarıyla beni benden alan

en az 3 camını 5 kapısını kırdığım bir kapı…



yapma be tacettin hoca

sen de mi murat zurnacı

selim abi..

mahmut abi

hayati, bilal, salih aydemir…

günler, ah günler…

ölüm ve depremle bizi yaralayan günler…

fatih abi…

şimdi bu bina bir kız yurdu, kız kuran kursu olmuş…

köşede yeşil bir cami: gelincik camisi

yanında gelincik kuran kursu

yayında gölcük, ilim yayma cemiyeti

bahçesinde top oynayan çocuklar

camide sabri hoca

mutfakta tacettin hoca

ve sopası

yanında daima o sopası

bir ali akmanşen

bir zahid hocası

…

Ah zerdüşt yüreğim…

Adaletsiz günüme isyan etmekle ne geçiyor elime?
Kendime isyan etmekle… çareler içinde çaresiz kaygılara bürünmenin…
isyan değil belkide; çırpınış… boğulmamak için…

Belki bu yüzden bende “yeniden yıkılmak istiyorum!”, ellerinde inşa olmak için…

Korkum yalnızlık değil ki…
Yerine daha iyi bişey koyabilme korkusu da değil;
Anlayabilememe / anlatamama hiç…
Korkum o’nsuz doğacak güneş… ve o’nsuz batacak…
çekindiğim yıkımlar bunda gizli

Ve
Bu gel-gitlere hiçte aşina değil ruhum… / belkide bundan hayal kuramamam…

Ki en iyi bildiğini yapmalı insan; dua etmeli…
ve diğer en iyi bildiğini; yürümeli… omuzda defteri, sırtta kırmızı kapşonlu mont, akılda ve yürekte onu kuşanıp vakitli-vakitsiz… ve yazmalı… kendine bile itiraf edemediklerini silebileceği / yakabileceği / ama asla unutamayacağı su’dan / gökten / rüzgardan kağıtlara, mürekkepsiz kalemlerle…

insan çuvallamalı bazen… / paramparça halleri not düşmeli alnının ortasındaki o kırışıklığa kaybetmeli… / düşmeli… / ama kalkmayı bilmeli…

“şüphesiz her zorlukla beraber bir kolaylık vardır… “(inşirah: 5)

Ve bazen dönüşü olmayan yerlere gidebilmeli aldığı ödünç mutlulukları dağıtmak için.

____________________________________________________

kilometreler ötesi sıcacık şiirlerin mutluluğunu taşımalı onların yerine omuzlarda insan;
niye var ki dostluk tanımı…
iyiki varsınız şiir paylaşan dostlar; selamınız için…
esenliğiniz için… /
selametiniz için. /
kattıklarınız ve katmaya söz verdikleriniz için… /
kentiniz ve kentimiz şiir koktuğu için… /

Hepiniz iyiki varsınız yürek dostları…

İPİN UCUNA DOĞRU!

Çok sevdiği elbiselerini katladı önce. Vakit ikindiyi geçiyordu. Kaliteli bir terk ediş saati değildi elbet, fakat gitmenin vakti valizin fermuarı açılırken tayin edilmiş olur… Öyle yaptı. Karpuz kolları olan diz altı beyaz keten elbisesini almadı bir tek… “Ne kadar da büyükmüş valizim” diye geçirdi içinden, “Sığmayan hiç bir eşyam yok… ” “Ya da ben öyle az aidim ki bu eve, bütün varlığım bir valize sığacak kadar küçük…” gülümsedi ve devam etti.


İPİN UCUNA DOĞRU!

Hiç bir not yazmadı, kalemle kağıdı daha önceden terk etmişti çünkü… Bir buçuk yıl evveldi, “Ne anlıyorsun durduğun kadar bir şey yazıp çiziyorsun” demişti bir ses. O ses en yakınından geliyordu evet. Hiç zor olmadı, en yakınının en uzak olması o andan sonra… Böyle başladı buz tutmalar içinde…

LEYLA MARANKOZ

çatı kedisi…

kartalın yokuşunda…

dost nefesi karışırken rüzgara…

haziran 2007…

lı/sız…

üsküdar’da…

bahçesinden geçmeyi bile nimet bildiğim o mabed…

mihrimah’ın sevgilisi…

baharın ve güzün ortasında bir seda…

yıl 2007

pierre lotti…

“ne kadar çok şair olursanız o kadar az mühendis olursunuz” (pierre lotti)

ne denir ki,

has güllerin açtığı bir mayısta…

yıl 2008

yadigar…

üsküdar’a sırtını verip yürürken,

bir koya sinmiş sandallara bakıp gülümsersiniz…

o tebessümdür size yadigar kalan…

yıl 2007

asker abi…

-maşaallah adın ne senin?

-mehmet…

-yakışmış asker abime ismi… dur resmini çekeyim..

…

çanakkale 2007

sakin…

kartalın merdivenleri…

semanurla koşarken pür-heyecan, karşımıza çıkan o bildik yazı…

“sakin ol”

yıl 2007

(devam eder mi bilmiyorum, umarım eder… saygılarımla…)

leyla marankoz

-a zincir…

gitmek istediğiniz her yer size açık olmayabilir…

bu durumda ruhunuzun rosa parks’ı olmalısınız…


yıl 2008

ey siyaha nazire siyah! hayat soluğusun sen!

hayat soluğu evet…

bilal’e siyah olduğu için kapanan kapılar, bir nur yüzlüyle beraber açıldı ve kutlu isminle başlayan evrensel saygı her zaman ve mekanda geçerli…

şimdi, “kızımın adı hira olsun mu efendim…?” diyeceğim ben de….

yıl 2008

o ağacın altını…

türk sanat müziğini sever misin bilmem ya… söylerim utanmadan…

üsküdar’dan alacaklı iken ben, ve bunun güveniyle yürürken mavi adımlarla, bu bankı görünce utanmadan söyledim bu şarkıyı…

utanmadım, çünkü kimse duymadı

yıl 2007

biz kısık sesleriz…

öyleyiz…ama mühim olan şu gökkubbede hoş bir sada bırakmak…Allah’ın adı ile…

yıl 2007

çalıkuşu

küçücük bir kuş gibi…korkma çalılardan! yaşamaya geldin buraya…imrenme kuşlar gibi uçmalara..bir bilsen neler verirdi senin gibi topuğu olması için o küçücük kuşlar… savaş meydanlarının, hastahane odalarının, futbol sahalarının, kantin duvarlarının, istanbul tepelerinin birinde ölebilirsin…ama yaşamaya geldin… sonra mı?

sonra… “ve sen kuş olur gidersin…”

yıl 2007

kaihl…

bir arkadaşın deyimiyle (parantezin içindeki yazı)

…

yıl 2007

içimden gidemeyen trenler….

beşinci vagon yolcusu kalmasın…

yıl 2007

mim aşkına ilahi…

hadra sürmeler kınaladım dilime efendim…

her yanım sensin…

yıl 2008

leyla marankoz

Akşehir dağları
….
Ben burdayım işte üstünde gurulu adımlarla dolaştığınız yeryüzünün dayanağı..
Dertlerinizin ölçüsü…

Çanakkale boğazı
……

Görmeyi bilenler için bir ibret vardı..

Çanakkale boğazı…
…

Ve gün batar.
Kim derki birgün daha yaşandı,sanki o an dışında hiç bir şey yaşanmadı…

objektifime bunlar yansıdı…

Saat çok yakınımda, zaman çok uzak.. Uyku bazen rahmettir insan için, bazen de tuzak.. Annem gidiyor başımdan, aklım geliyor.. Midem bir ekmek, tereyağı, peynir ve domatesi öğütüyor.. Zaman, çok sıcak diyorum, gün beni duymuş olmalı: oklarını salıyor.. Hani şu çocukken yaptığımız resimlerdeki o şirin oklarını.. Tansiyonum gayr-ı resmi kaynaklara göre yerlerde.. Kim demiş soğukkanlıyım diye, alev fışkırıyor bakışlarımdan alev! Saçlarım ateş gibi yanıyor, Allâh’ım! Soğuk boğazımı donduruyor.. Ben ne mânâyım?!. Sen koru bizi, diyorum, sen koru ki emin olalım nârından.. Bizi bize bırakma, sahipsiz koma bizi!..

Bir madalyon takıyorlar boynuma, taşıyıp duruyorum.. Sağ elime keyifli gülücükler, sol yanıma hüzünden imal edilmiş rozetler.. Ve bir kere daha iman ediyorum ki; rûhu olmasa puttur bu etler!.. Aklıma Filistin takılıyor, Muhammed.. Sanki samimiymişim gibi, açlığımı hissediyorum.. Oruç tutmalıyım, tutmalı beni.. Müslüman olmak bir şey ifade etmiyor, mü’min olmalıyım biraz.. Ya da tam tersi, her neyse işte! Sıcak kafama vurdu sanmayasın, bir kafede oturuyor ve seni düşünüyorum.. Geçmişini ve geleceğini.. K/âğıtken ne çabukta zam/ân’a büründün.. Sen hangi biçimde yaratılmış üründün? Kurnalarından sularını içemediğim şehrin, turnalarını da göremedim.. Ben gelmeden gitmiş olmalılar deyip, zamanın son modası parklara, bahçelere, kaldırımlara, şehre bakıyorum.. Kafiye kurmak gibi olsa da, galiba bende Onyedi’den yavaş yavaş akıyorum.. İnsanlar beni anlamıyor, ne ben insanları, anlaşamayıp gidiyoruz işte.. Uff! Hava çok sıcak, eriyecem ya hu ben!.. Garip bir şey, özleyeceğim bu zamanları.. Büyümek yaşlı bir olgu, küçükken büyüyenler için..

Sonra çıkartıyorum madalyonu, tutup bir rafa kaldırıyorum, boynundan asıyorum bir çıkıntıya.. Dostlar geliyor aklıma, küçük hayatımda büyük yer edinmiş dostlar.. Yarım ekmeğe talim ediyoruz akşam akşam, hayatımda niye bu kadar çok ayrıntı var diye düşünüyorum.. Terk etmek kolay olmayacak, neden sükûtu sevdiğimi ve konuş/a/madığımda neden güldüğümü de kimse anlayamayacak.. Anlatmayacağım.. Bir akşam vakti imamlık yapınca, sesimin eski ahengini kaybettiğini ve heyecanın beni tetiklediğini fark ediyorum, kaçıncı kez.. “Ben bu sınavı kazanacağım!” diyorum içimden, koca bir inşaAllah’ı dîle getirerek.. Özlü sözler arıyorum, hayatımı değiştirmek için.. Bil bakalım ne dökülüyor dilimden;

1. Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi?
2. Yükünü senden alıp atmadık mı?
3. O senin belini büken yükü.
4. Senin şânını ve ününü yüceltmedik mi?
5. Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır.
6. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır.
7. Boş kaldın mı hemen (başka) işe koyul,
8. Yalnız Rabbine yönel.

…
Saçlarını hafiften yıkasan bile ıslak saç ile dışarı çıkma, sinüslerin azıtırsa naneyi yersin.. Benden söylemesi..

Akşam üstü bir profiterol iyi gider deyip giriyorum pastaneye, içimde ‘ha’yı yazamamanın sıkıntısı yok tabi, yedikçe susuyorum.. Ermiş olacağım galiba.. Kafayı takanlar çok bana, imajeriz sanki.. Ne demekse! İnsan her daim dolu ve doğru konuşamıyor, susma isteği bu yüzden.. Az konuştuğumda kâr, çok konuştuğumda n/âr sayıyorum kendime.. Beni Yâ/R/abbe, geceyi emanet biliyorum kendime.. Ben ettim, sen etme.. Az konuş; ama öz olsun..

Fatih

Tüm bunlara ilaveten irdeleyeceğimiz şiir bir direniş esintisi sunmakta okudukça zihnimize . Bu iç direnişi manevi direniş saikleri ve de müşahhas örnekler ile de perçinlemekte şairimiz, şiirinde.

Söz konusu şiirin anahtarıyla başlayalım tahlil ve eleştirimize..

İnt’i (harr): kelime parça haliyle ele alındığında ilk parça bir bitişi ve parantez ise bir yanışı haber vermektedir. Ve bu yanış özel, müstesna bir noktadadır. Şair söze son ile yani yanmanın, aşkın , hayatın sonu ile başlamıştır ve bu şairmizin başka bir şiirinde geçen“VE BİTMEK SARA… YENİDEN BAŞLAMAKTIR”dizesi ile de ilişkilidir. Yanmak da olsa esas anlam, bir bütün halinde varlığını sonlandırmak da olsa ; ikisi de sondur nihayette. Ve şair için her şey tam da burada başlamaktadır.

Satırlara çevirdiğimizde yönümüzü karşımıza iki manaya yorulabilecek ifadeler çıkıyor .ilki lirik bir hissin imgelere dönüşmesi; ikincisi ise maddi alandaki yangınların lirik şekilde ifade edilmesi. Şair ya ölüm meleği ve her şeyi elinde bulunduranla kalbî yanını hesaba çekmekte ya da intifada ruhu ile ölümle kucaklaşan kainata ve topraklara celil isminin tecellisinden bir rahmet düşürülmesi derdiyle sözü söylemekte..Her iki olasılıkta da çok özneli ve çok nesneli bir örgü karşılamakta bizi.

“azr’a ve Celul’e
Suyu ısıran incil
Geybeti koparan dişim
Heyyy çoğullumun hastalıklı dokunuşu
/…banamı değdiniz yine…”

Bu dizeler çoğulluğun bir işareti olarak ilk karşılaştıklarımız. Öyle ki her okuduğumuzda farklı bir anlama ile karşılaşıyoruz şiir boyunca. Ve şairin söyleyiş maksadı oldukça uzaklara düşüyor. Çünkü şair anlaşılmak derdinden öte bir söylemek zorunluluğu içerisinde kaleme alınmış sözleri sunuyor sanki bizlere:”Yazmasam ölecektim” ifadesindeki gibi bir zorunlulukla.

“Yataklara düştümse
Yine giyinmiş zırhını süvarilerce
Hey kara geceye zift giydiren abla
çocuğa süt veren enik
beni yolda mı unuttunuz yine…
Ben alıştım artık kan görmeye…/ bayılmıyorum
Kalbimin vahşeti son manşetlerde…
Ben alıştım yaşamaya heyy mel’ûn… / artık sürünmüyorum
Sana cesursun dememeliydim…
/…Ama göğsün daha ökseli benden.”

Savaş sonrası, bir çocuğun savaşa alışkın halini dillendirmesi ve bir gönül erinin; uğradığı yenilgileri söze dökmesi olarak değerlendirmeye açıktır dizeler.”geceye zift giydirmek” katran karası gece tabirini çağrıştırır ve kasvetlidir oldukça. ”Çocuğa eniğin süt vermesi” imgesi ise yardıma muhtaç olanın dahi yardıma koştuğu bir harp meydanı görüntüsü serer gözlerimiz önüne. Bu aynı zamanda seven bir kalbin kendi can derdinden uzaklaşmasını anlatır. Ve şairin yolda unutulmuşluk ifadesi; yalnızlığa yalnızlığın eklenmesi, en görünür yerde durduğu halde, görünememe durumunun izhar edilmesidir. Şair muhatabına varlığını tam anlamıyla hissettirememiş bunun olması için olumsuzluklara düşmesi gerekmiştir.

“Erkekçe sevdiğin için, adamca gitmeyi yeğledin…
/..Sana cesursun dememeliydim(!) … ve bilmeliydim heyy uluyan kekre güzeli
Seni yanlızca kehf sabrıyla beklemeliydim…
Dönüşüme kurulan köprüleri,
Neden haramilerle kollatıyorsun…Sana kendimce ölmeyi hiç bilmedim mi?
/…öldüm say.becermek ne zormuş bu ceninliği…”

Erkekçe ifadesi ademliğe yani saf cinsiyete vurgu yaparken, adamlık yerleşik bir duygu ve anlam birikimini işaret eder.bu yalnızca cinsiyet olarak erkek şeklinde anlaşılmamalıdır. Erkeklik veya adamlık cesareti ve kararlılığın simgesi olarak kullanılmıştır şair tarafından. Cinsi bir doğallıkla sevmek ile olgun bir duyarlılıkla gitmeye razı olmak.. Hayatın satırlarının, satır aralarındaki anlamıdır bir bakıma. Çünkü sevmek ile oluşan cesaretin hatırlatılması,sonun başlangıcı olmuştur ve kalp ölüme dururken akıl yola koyulmuştur. Öyle ki aşk –kalp- ve akıl yan yana duramazlar..Sabretmeliydim diyor şair..Sabredemedim ve ölümler zulümler ..Dünya harpleriyle eşdeğer başa baş giden gönül harbi başladı. Bu anlam, ceninliğin yani var olma çabasının zorluğu ve ölümün en kabullenilesi, intiharın, int’i harr’ ın en radikal çözüm olduğu fikrini güçlendirmektedir.

“Kudretin gülcesinde bir azrâ-i hal,
Felaketin kıymetini hiç bilmedim mi?
Bu nasıl bir cinayettir hey yar”’
”’Ölümüne sevmekten vazgeçmedin mi?”

Kudret yani oldurabilirlik hali..En olabilir noktada iken ölümcül gülüşler çıkmaktadır arza. Felaketler ile yani sessizliğin ve susuşun varlığı ile aslında güzellik eşdeğer iken konuşulmuş ve şair olmaması gerekeni hatırlatmıştır. Ve intihar yarin defterine cinayet olarak yazılmıştır.

Yar; hala sen öldürmek için seviyor ve buna intihar süsü veriyorsun..sevdanı öldürüyorsun ama görenler onu kendi har’ında yandı, ve azraile yaklaştı zannediyor. Tıpkı şem’in etrafında yanacağını bile bile dolaşan pervane gibi. Ve şem’in yakmamaya çalışmadığı bir hakikat iken ölüme düştüğü için pervanenin suçlandığı gerçeğini bile bile..bu düpedüz intihardır. Ve yine şair müntehir ,yar masumdur masum kalacaktır hayatlar gibi dizelerde de.

Eleştiri faslımızda şairimize birkaç noktada hatırlatmalarımız olacak naçizane . Öncelikle şiirlerin kelime ve içerik zenginliği konu bütünlüğü ile de birleşebilmeli. Yani okuyucu en azından bir aşkın , acının, savaşın , yalnızlığın ,maneviyatın mı yoksa direnişin mi, mutluluğun mu suların da gezindiğini kavrayabilmeli. Kendini güvende hissedebilmeli bu engin denizde. Bu zor görev şaire düşmekte. Ayrıca duyguyu ya da düşünceyi daha öz anlatmak önemlidir şiirde..Bir nesneyi ya da durumu birden fazla imge ile zenginleştirmek değil, en uygun olan ve en doğru olanla süslemek anlamlıdır. Özellikle başı ve sonu arasında kurulan bağlantı şiiri daha anlamlı ve değerli kılacaktır. Başlıklardaki bütünlük şiirin geneline de yansımalıdır… Aksi taktirde başlık ile zaman zaman uyumlanan bir şiir biraz arafta kalacaktır.

Şairimizin gönlüne ne derece tutabildik ayinemizi bilemiyoruz ancak, şairimize başarılar diliyoruz.. Ve daha güzel şiirleriyle karşılaşmayı ümit ediyoruz…

Şehirler kurdum sana ve şiirler yazdım adına. Gelirsin diye kilitledim hayatı kendime ve çevirdim pencereleri sensizliğe.

Son çalan şarkıdan biraz hüzün sardım sigarama, sonra tütün yerine beni koydum, önce biraz kanattım kendimi… sonra alıştım, durgunluk zor geldi bana, sonra seni bastım yarama dağlandı… içime her çekişimde biraz daha grileşti tenim ve bitirdim ruhumu, sol omzumdan kemirdi kalemim…

İşte şu son kalan nefes kadar bile nefessiz kaldım…
Ve aşka dair her söze bir dar ağacı yaptım
Elimde kalan son çiviyle kendimi çarmığa mıhladım
Ve ruhumu senin hayalinle yaktım…

Kelimelerimle öldürdüğüm bir Leyla’nın, cenazesini tamda buraya gömüyorum. Adını saklı kıldığım bir cenaze namazını işte şimdi kılıyorum…

Önce tekbir sonrasında kürek sesleri, ıssız cümlelerime hapsediyorum…

Yazdığım her cümlede biraz sensizlik var işte
Tarifi imkansız karanlıklar, zeminsiz düşler
Sayfalara sığdıramadığım bir sen,
Birde hasret var …

Avuçlarımdan sızan bir sızı var, hıçkırık makamında damlayan, kanla karışık rüzgara savrulan bir hüzün…

Ve sonra senle kaplı hayaller gelir ardından… her vuslatta bir hasret girer araya, her buluşmada ayrılık. Denedim, senli bir sensizliğe bir dem dayanıyorum, köşe başında yığılıp, sokak lambalarından geceye karışıyorum ve kaldırımlardan şehir çöplüğüne akıyorum…

Sevgili… yokluğunu içip kendimi denizlere salıyorum…
Sensizliği seçip kendime kurşunlar sıkıyorum
Susuyorum… ve aslında kendimi kendimden çıkarıyorum
Ruhumu aşkından, Aslıyı Ferhat’tan, Yusuf’u Züleyha’dan azad ediyorum…

içimin zemherinde kaybolurum

içimin zemherinde kaybolurum
nefes nefes incitirim adımı
mabede bırakılan bir irem dalına dalar gözlerim
cenneti bir vuslat kokarken şakaklarım
aklandığı yerden yeşermeye başlar.
tutsakladığım kelimelerim
…
bıraktım sevdanın kara yazgılarını
bahara bir güneş adadım
cemrelenen bakışlarımla
uçsuz bucaksız bir nehrin çağlayanında
akan boz bulanık talihim
yeni baştan konmaya başlar.
sınırları zorlanmış hayal dağarcıklarım…
..
bir ömrü diğer bir ömre anıt biçtim
ellerimde izi bulaşmış bir hüzne dokudum geleceğimi
kırkikindi yağmurlarına uzanan saçlarım
ıslak gözlerime yol olur
sırılsıklam serkeş bir bedenin hummasında
acıtan bir yalnızlığa karşı asileşiverir.
gönül mahzenimden yükselen çığlıklarım.

İhtiyarın bir teknesi, bir barınağı, birde dededen yadigarı tespihi vardı, kimse ile para sıkıntısı olmazdı. İstanbul’un karşı kıyıya geçirdiği yolculardan, imkanı olandan para alır, olmayandansa hiç sormazdı. Bu yüzden kendisi gibi teknecilik yapan diğer ahbapları gibi zengin olmamıştı ve olmakta istemiyordu. Teknesi küçük olduğundan müşterileri azdı.

Her sabah Üsküdar dan Sarayburnu’na seferine en erken o başlatırdı, yine böyle bir gündü, kız kulesini biraz geçtikten sonra, askeri donanma geldiğini fark etti ve sandalı durdurdu, donanmaya yol vermişti. Elini cebine uzattı ve tespihini aldı, eli açıkta beklerken çekiyordu, ani bir dalga ile gemi sallandı ve elindeki tespih denize düştü.
İhtiyar kıyıya geçip eline bir kova aldı, denizden doldurup boşaltıyordu. Gelen geçen deli demeye başladı. Aradan günler geçti ama ihtiyar devam ediyordu. Kıssa zamandan adı divaneye çıktı

. Bir sabah yine kova elinde boşaltırken bir bakıl belirdi denizde, balık ona doğru yaklaştı ve ihtiyara ne yaptığını sordu. İhtiyar düşen tespihini aradığını söyleyince, balık bu sefer peki ne zamana kadar bu suyu boşaltmaya devam edicen diye sorunca, ihtiyar dibine ulaşıncaya kadar diyince, balık usulca suya daldı ve ağzında tespihle çıktı.

Ertesi gün tespihi elinde gören ahali çok şaşırdı ve bu kesin velilerden, demeye başladı. Olayı duyan padişah, ihtiyarı sarayına getirtir. Ve padişah derki ününü duydum, lakin benimde bir sıkıntım var buna çözüm bulabilir misin der. İhtiyar padişaha bakar ne duydunuz der. Padişah, keramet edip denizden tespihi çıkardığını der. İhtiyar peki kimden, der. Padişah hafif sinirli halktan, der. İhtiyar şunları söyler, ben tespihi ararken o halk bana hakaret etti, tespih bulunduğunda da şimdi rabbime nankörlük ediyorlar der.

İhtiyar padişahın yanından ayrılırken, padişahın kafasını çok karıştığını anlar, ve döner geri padişaha şunu der: aranmakla bulunmaz, lakin bulanlar hep arayanlardır…

Ellerimde yokluğunun belirgin tutsaklığı içimde kavlinde pare pare açılmış çiçekler.Kapanışı yaşıyorlar şimdi yoklama anında.Kayıptır hem de bu geçişte.Kalemi kırık bir lügatim şimdi hem de çaresiz.Hançereme yaslanan bir açlıktır bir de susuzluk.Hangi dilenciden çaldım bu bakışları bilmiyorum.Ölüme gülümseyen yanlarım seviniyor bu sadist duygularda.Belki de acıların mayalanışında yüreğimde biriken serzenişlerin gün batımıyla eşsiz bir muamma yaratmasının peşindeyim.Bu yüzdendir belki de kırık lügatler sözlüğümde ,susmuş antolojiler bestelediğim.Senin için beklediğim duraklarda kokum bulaşsın diye izimi bıraktım bütün oturaklara.

Şimdi sen ve hikayen.Ardına düştüğüm gözlerinle arıyorum yollar var ki ben kokunu.Bırakmaz yakamı iki eli hayatımda olan geceler.Belki geceyi en çok işleyen benimdir gecelere.Bu yüzden bekçilerin muhabbetinde karanlık sözleri derip kendime akıtıyorum.Saplandığım düşlerin ertesine bulaşan yokluğunla kimseye gidecek kadar güçlü değilim.Bu yüzden kalıp hayatın en onulmaz yarasında kanları akıtıp içime;canlanıyorum.İçimde hercailerin gül yararlı var.Ellerimde yarım kalmış bir şiir.Nişanesi sen olmuşsun bütün tutsaklıklarım.Sana sürgünüm.Sana firarim.Bu serzeniş yeterdir bütün tabiata.Gelmiyorsun baharıma.Neden…

Çar belirtisinde sayısız vuruşlarla hükümdar kesilen sitemlerin ardıma gölgeler boyu dizilmesi yaralıyor belirtisiz saklanışlarımı.Kimse bilmiyor ama suskunluğun ertesine bulaşan ateşlerde aradığım sendin yıllar var ki…

Şimdi kalemi kırılmış lügatlerimde kalemsiz yüklemleri sıralıyorum peşi sıra öznelere.Biliyorum ki nesnesiz ve eylemsiz yürümez hayat.Bu dengeyi sağlamak adına bir öznen lazım şimdi tam da yüreğimin ortasına.Gelmelisin ki ve bilmelisin ki bir muaama olan kayboluşlarımda yokluğunla seni bulmaya çalışıyorum.Bu yüzden gelmelisin ki haftaları asan adamlıklarım çocuksu gülüşlerini yaysın dudaklarına.

Şimdi hasret şiirlerini kısrakların yelelerini rüzgara kaptıran bir ateştir.Ateş ki hardan ve senden bir rüyadır.Yanıştır ki ne muamma…Esrarlı perdeleri yıratarak ardından gölgeni seyrediyorum yollarda.vakit yol vakti.Yollarda kadehlerce bulduğum çiçekleri topluıyorum beyzadan evvel.Şafaktan tan seyirleriyle özlüyorum muştuları

Kalemi kırık bir şairin şiar olmuş közlerinde bir ateşe düşmek;saklanmak seni tasvir eden sözlüklere.Alışmadan vuruşmak geceler boyu karanlıkta.Ne büyük muammasın ki hala gelmez oldun.Gözlerine değecek bakışlarımda bulunmaz olsun.Kırık bir tümceyim şimdi sana yazdığım efsanelerde.Ayağındaki altın bileziği,ellerindeki çizgileri,yara yara sığındığım yüreğim.Hel artık zaman gülümsemesini yaysın buram buram.Misler gibi deniz kokunla,hasretimi harlama bu baharda.Esriğim.Kırığım.Öznesizim.Kırık bir tümcenin kalemden yayılan mürekkebiyim.Gel nişanem.Gel baharım.Harımdan rüzigarım..Gel

Ey can suretim.

Aynada kendini görmek dilersen,cilalı duvara bakma,sırlı tarafa tutma yüzünü.
Ki ruhunu,çirkinim kelimesi meşul etmesin.
İlla ki ısrar edersen,karşında duran,gözlerine gece çökmüş zalim benim.

Mana aleminden sır ararsan,mehtap güneşe denktir deme.Söyle bana,çöldeki yağmurla,denizin ortasındaki fırtına birmidir.

Bu tembih sana…

Sakın ola gerçeği, mecaza karıştırma,yoksa gül bahçesinden diken derersin.
Arif olanı yokla,sana der ki,
Kimse bilmez ama doğrusu şudur, avuçlarını kanatan güldür aslıda.

Ey ruhumun İsa’sı…
Bir nefesin diriltirdi toprağımı.
Ama sen tenden geçip şah damarıma nakşettin kıyamı.
Dua benim dedin oku adımı.
Bu dünyada imtihan benim…

Şimdi deme ki sus konuşma…
Biz aşkın dudağından içmedik.Deme bana korkma ölmezsin,Azraili ben tembihledim.
Kahrım sana değil,lakin şeker deyip bana sensizliği hayat kasesinde sundun.
Sensizken,sevinç kandili kırıldı da varlıkta,yokluğa büründüm.

…
Ey zatında aşka müptela olduğum kişi bana gözyaşı sunma.
Göz kalmadı,önüme koyduğun denizi dolduracak…

Üçlü koltukta oturan pervasız kız, arada bir başını kaldırıyor benim olduğum yöne doğru. Yönümü değiştiriyorum, dünya bana dönüyor, boynum tutuluyor. Af diliyorum ve cebimde ne varsa ortaya karışık döküyorum. Cebimden çıka çıka dünya çıkıyor. Ah midem! Bu kramp gözlerimi Japonlaştırıyor.

Pervasız kız, otobüsten iniyor. Onun yere değmesiyle, ağaçlar derilerini döküyor. Bu, baharın uzaklığı, yazın kaçınılmazlığını ve sonbaharın ve esasen kışın, yaralı olduğunu kanıtlıyor. Güneş tepeme dikiliyor;
- Sıkıyorsa bana yan bak!

Tenimin rengini yarıyor neşen,
Ne vardı? Diyorum…
Sahi ne’m vardı?
Ciddi bir rahatsızlığa tutulmuştu ruhum!

Trafikteyim… Eminim ki, kırk tane yazan kişiye sorsalar, otuz yedisi yolculuklarını okuyarak geçirdiklerini söyler. Diğer üçü yani ikisi yani biri… Yani ben!
Üçü, yani çoğul olabilecekken içini açtığım oluyor.
İkisi, derken ulaşılmaz oluyorum kendime.
Biri derken, tıkanıyorum, bu ağrı kesmiyor hükmünü.

Ne diyordum? Ha, trafikteyim, yola bakıyorum, elimdeki kitabı okumaya meyilliyken, yola, insanlara, kendime, içime, öyküme bakıyorum. Yanılıyorum yine, yeniden, işte yine hep olduğu gibi; olan oluyor bana. Bir mide nöbeti daha. Yeter artık diyorum, yeter! Can sıkmayın!

‘Yakaza’ alınıyor…
Gömülüyorum tekrar kitaba. Yoksul bir öykünün karnını doyuracakken, leblebi hesabı yapan karı kocaya dönüyorum;
- Başka bir zamana, üzgünüm, diyorum…
Deliriyorum!

Kafamı büküyorum orta kapıya, orta kapıdan indikçe yolcular, bende bambaşka hayatlara iniyorum. Kıyılarını denize en fazla intihar payıyla açmış hayatlarda demleniyorum. Kafamı çeviriyorum;

- İnen delikanlı mutsuz değil! Senden gayrısını deşme, deşse de bu ağrı seni sen deşme, diyorum…

Çıkmaza giren bu günden sonra, sana ne kadar yaklaşıyorum, bana ne kadar yaklaşıyorsun, ne kadar yaklaşıyor bize dünya, korkuyorum!

Alınan yakaza’yı bir daha aralamıyorum. Benden çok sancıyan bir öyküye, daha fazla acı vermemem gerekiyor…

Bakır bir cezvede kaynıyor gençliğim. Gençliğim geçit vermiyor midesizlere… -
- Midem bu dünyayı kaldıramadığından mı sancıyor a rüzgâr?
- Es… Selam…
- Es be rüzgâr… Düğmeye basar mısınız bayım?

Asude Zeynep Toprak

‘Heyyale’ kelimesini bende ilk okuduğumda çağrıştırdığı şekliyle anlamlandıracağım. Şairimizin daha farklı bir muradı olabilir ki: bu durumda tashihlerini bekleriz.

‘Heyyale’ yani hayallerimin rüzgar gülü, öyle ki beni her bir dalında ayrı bir halet-i ruhiyyeye büründüren fidanım. Kısaca hayatım, benim ben olduğum ,’ben’de olduğum uğruna ve düştüğüm yollarına , dönemediğim yollarından.

Temiz bir sayfaya bak ellerinle
Esrik tümcelerin sigarayla meze olması
Buruşturuyor kalemin ucundaki mürekkepleri
Damlalanıyor damıtılmış bir sevdadan
Hayaletini arıyor yere düşen prangalar
Kurşun sesinden ağır bir vebal
Susmak kadar tebessümî bir provadır
Heyyale!!!